چشــــــــم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی

چون که به بخت ما رسد این همه ناز می‌کنی

 

ای کــــه نیازمــوده‌ای صورت حــــال بــــی‌دلان

عشق حقیقتست اگـــــر حمل مجاز مــی‌کنی

 

ای کـــه نصیحتم کنـــی کـــــــز پی او دگر مرو

در نظر سبکتکین عیــــــب ایــــــاز مــــی‌کنـــی

 

پیش نمـــــــــاز بگــــــذرد ســـرو روان و گویدم

قبله اهــــــل دل منـــــــم سهو نمــاز می‌کنی

 

دی بـــــه امیــــد گفتمش داعــــی دولت تـوام

گفت دعـــا بــــه خـــود بکن گر به نیاز می‌کنی

 

گفتم اگـــــر لبت گــزم مــــی‌خورم و شکر مزم

گفت خــــــــوری اگــر پـــزم قصه دراز مــی‌کنی

 

سعدی خویـــش خوانیـــم پس بـــه جفا برانیم

سفره اگــــــر نمی‌نهی در بــه چه باز می‌کنی