دل حیـــرت آفــرین است هـــر سـو نظـــر گشاییـم


در خــانه هیـــچ کس نیست آیینـــه است و مـاییم


زیـــن بیشتــر چــه بــاشـــد هنگــامــــۀ تــوهــــم


چون گَرد صبح،عمـری است هیچیم و خـود نماییم


مـا را چو شمع از این بزم بی خود گذشتنی هست


گــــــردن چـــه بــر فـــرازیـم؟سر نیستیم پــاییــم


تـــا چنــد دانــــۀ مـــا نــازد بـــه سخــت جـــانی؟


در یـک دو  روز  دیـــگــــــر بیــــرون آسیـــــاییــــم


آیینــــۀ سعــــادت ، اقبــــــال بی نشـــــانی اسـت


گــر استخوان شود خاک، بر فـــرق خــود نماییــم


آیینــــــه مشربی هـــا بیــــگانــــۀ وفـــــا نیــست 


جـایش بــه دیــده گــرم است بــا هر که آشناییـم


عجز طلب درین دشت باما چو اشک چشم است


هــر چنــد ره به پهلــو ست، محتــاج صد عصاییم


شبنـــــم چـــــه جــــام گیــــرد از نشئـــۀ تعیــن


در بـــاده  آب  داریــــم  پیمـــــانـــــۀ  حـنــاییـــم


محتــاج زندگی را عـــزّت چــــه احتمــــال است؟


لبــــریــز نقـــد لـــذّت چــــون کیســۀ گـــداییــــم


تــــا کی کشـــد تعیـــــن  ادبــــار نسبت مــــــا؟


ننــگی چــــو بـار مــــردن در گــــردن بقـــاییــــم


ظاهـــــر خـــروش سازَش بـاطــن جهـــان نازَش


ای محــــرمــان! بفهیـد مـــا زین میان کجـــاییـم


شخــص هــــوا مثالیـــم، خمیـــــازۀ خیـــالیـــم


گـــــر صــد فلک ببــــالیم، صفـــر عــدم فــزاییـم


رنگ حنـــاست هستی فـــــرصت کمیـن تغییـــر


روز سیــــاه خـــود را تـــا کی شفــق نمـــاییــم


گــــوش مــــروّتی کـــــو کــز مــا نظـــر نپـــوشد


دست غـــریـق ، یعنی فـــریـــاد بی صــداییــــم


بـــر هــــر چــه دیــده وا کـــرد آغــوش الفت مـا


مژگان به خم زد و گفت:خوش باش پشت پاییـم


دوزخ کجـــاست بیــدل ، جــــز انفعـــال غفـلت


آتش حــــریـف ما نیست زیـن آب اگـــــر براییــم